Kot burmski (nazywany także kotem burmańskim), to rasa krótkowłosa o wyjątkowej historii, niemuskularnej budowie ciała i niezwykle towarzyskim usposobieniu. Ten elegancki, średniej wielkości kot wyróżnia się lśniącą sierścią i dużymi oczami o złotożółtej barwie. W encyklopediach ras kotów wskazuje się, że burmski kot jest jedną z najdłużej hodowanych linii pochodzących z południowo-wschodniej Azji, w której przez wieki towarzyszył mieszkańcom mieszkań i świątyń. Współcześnie uznaje się go za kota o wyjątkowym charakterze, niezwykle bliskim człowiekowi. To czyni go jedną z najbardziej rodzinnych ras krótkowłosych.
Najważniejsze cechy rasy to inteligencja, delikatność, stabilny temperament oraz intensywna potrzeba bliskości opiekuna. Charakter kota burmskiego określany jest jako proludzki i raczej bezproblemowy. Koty tej rasy nawiązują relacje w głębszy sposób, niż większość ras i wykazuje duże przywiązanie. Jest czuły, komunikatywny, chętnie uczestniczy w codziennych aktywnościach domowych i bardzo dobrze odnajduje się w rodzinach, w których życie toczy się dynamicznie. Ze względu na zrównoważoną osobowość i wysoki poziom inteligencji jest to rasa odpowiednia zarówno dla rodzin z dziećmi, jak i dla osób pracujących zdalnie, ceniących kontakt z kotem o aktywnej naturze.
Kluczowe informacje o rasie kot burmski
-
Pochodzenie - Birma / Birma–Tajlandia, lata 30. XX wieku (linia hodowlana rozwinięta w USA).
-
Wielkość / wysokość - ok. 25–30 cm wysokości w kłębie.
-
Charakter / temperament - towarzyski, inteligentny, aktywny, komunikatywny.
-
Waga - 3–5,5 kg w zależności od płci.
-
Średnia długość życia - 14–18 lat.
-
Sierść - krótka, jedwabista, przylegająca.
-
Kolory - sable (brąz), blue, champagne, platinum oraz odmiany pokrewne.
-
Cechy charakterystyczne - duże, okrągłe oczy; gładka, błyszcząca sierść; muskularny tułów.
-
Klasyfikacja - FIFe – grupa III, koty azjatyckie.
Spis treści
Historia i pochodzenie kota burmskiego
Wygląd i budowa ciała kota burmskiego
Szczegółowa budowa kota burmskiego
Kot burmski - charakter i temperament
Codzienne życie kota burmskiego
Praktyczne wskazówki dotyczące opieki
Zdrowie i choroby genetyczne kota burmskiego
Profilaktyka
Kot burmski - cena i wybór hodowli
Ciekawostki i fakty o kocie burmskim
Historia i pochodzenie kota burmskiego
Kot burmański (burmski) wywodzi się z regionu dzisiejszej Mjanmy, dawniej Birmy, w której znany był od stuleci jako kot towarzyszący mieszkańcom klasztorów i domów. Historyczne przekazy wspominają o kotach o ciemnobrązowym umaszczeniu i złotych oczach, które miały towarzyszyć mnichom i być przedstawiane na lokalnych malowidłach sakralnych. Współczesna rasa wykształciła się jednak dopiero w latach 30. XX wieku, kiedy ciemnobrązowa kotka Wong Mau trafiła do Stanów Zjednoczonych i stała się podstawą programu hodowlanego prowadzonego przez lekarza Josepha Thompsona. Krzyżowanie Wong Mau z kotami syjamskimi doprowadziło do powstania stabilnej linii o jednolitym umaszczeniu i charakterystycznej budowie.
Rasa została uznana w Ameryce w latach 50. XX wieku, a w Europie w latach 60. i 70. Pierwsze mioty sprowadzono z USA do Wielkiej Brytanii, a następnie do Europy Środkowej. Do Polski rasa trafiła w latach 90., początkowo w ramach prywatnych importów kocurów hodowlanych. Obecnie hodowle działają zgodnie z regulaminami organizacji felinologicznych, a rodowody wystawiane są w oparciu o przepisy § 5 regulaminu hodowlanego FIFe dotyczące prowadzenia ksiąg rodowodowych.
Wygląd i budowa ciała kota burmskiego
Kot burmski cechuje się proporcjonalną sylwetką o średniej wielkości, mocnej muskulaturze i eleganckiej linii tułowia. Koty te są zwarte, ale nie ciężkie, a ich budowa łączy gibkość z siłą. Szczególnie charakterystyczna jest gładko przylegająca sierść o połyskującej strukturze, która uwydatnia zarys mięśni. Burmski kot porusza się płynnie, z dużą swobodą i pewnością, które często porównuje się do ruchów miniaturowej pantery.
Szczegółowa budowa kota burmskiego
-
Głowa i pyszczek: szeroka, z dobrze zarysowanymi kośćmi policzkowymi, delikatnie zaokrąglona. Profil prosty, podbródek silny i wyraźny.
-
Oczy: duże, okrągłe, szeroko rozstawione. Typowy kolor to intensywna żółć lub złoto.
-
Uszy: średnie do dużych, lekko zaokrąglone na końcach, osadzone szeroko i delikatnie pochylone do przodu.
-
Tułów i nogi: muskularny tułów średniej długości, kończyny proporcjonalne, zakończone owalnymi łapami.
-
Ogon: średniej długości, prosty, zwężający się ku końcówce.
-
Struktura sierści: krótka, jedwabista, mocno przylegająca, jednolita.
-
Umaszczenie kota burmskiego: sable (ciemny brąz), blue, champagne (beżowy), platinum (jasny), a także odmiany dopuszczone w liniach azjatyckich.
Kot burmski - charakter i temperament
Charakter kota burmskiego bywa opisywany jako jeden z najbardziej towarzyskich wśród ras kotów krótkowłosych. Wyróżniają się potrzebą obecności człowieka, poszukują kontaktu i chętnie towarzyszą opiekunom w codziennych czynnościach. Są inteligentne, szybko uczą się zasad życia domowego i potrafią wykonywać proste zadania. Z natury są energiczne, ale nie nadpobudliwe, więc doskonale odnajdują się w mieszkaniach.
W relacjach z dziećmi koty burmańskie są wyjątkowo cierpliwe i stabilne emocjonalnie. Z innymi kotami współżyją dobrze, pod warunkiem że wprowadzane są zgodnie z zasadą stopniowej adaptacji. Głos tych kotów jest miękki, melodyjny i umiarkowanie głośny, a ich sposób wokalizacji wyraźnie różni się od charakterystycznej ekspresji często porównywanych do nich syjamów.
Codzienne życie kota burmskiego
Pielęgnacja kota burmskiego jest prosta. Jedwabista sierść wymaga wyłącznie regularnego czesania oraz standardowej higieny uszu, pazurów i jamy ustnej. Krótkowłosa okrywa nie tworzy kołtunów, jednak regularność działań pozwala monitorować kondycję skóry.
W żywieniu należy kierować się zasadami dotyczących kotów mięsożernych. W diecie powinno znaleźć się dobre jedzenie dla kota, które znajdziesz w naszej ofercie. Proponujemy m.in.:
oraz karmy specjalistyczne (np. sucha karma dla kota po sterylizacji, albo sucha karma bezzbożowa dla kota). Małym kociętom można podawać odpowiednie przysmaki dla kociąt, a seniorom smaczki dedykowane kotom starszym.
Koty burmańskie dobrze reagują na szkolenie oparte na pozytywnych metodach. Dzięki inteligencji szybko przyswajają komendy, uczą się korzystania z zabawkowych łamigłówek i wykazują duże przywiązanie do rytuałów dnia codziennego. Najważniejsza jest jednak stymulacja umysłowa. Tutaj najlepiej sprawdzają się zabawki interaktywne, drapaki, tunele i gry polegające na zdobywaniu nagrody.
Praktyczne wskazówki dotyczące opieki
-
Stymulacja umysłowa
Koty burmańskie są niezwykle inteligentne i aktywne poznawczo. Dłuższe sesje zabaw z wykorzystaniem zabawek logicznych pozwalają im rozładować energię i utrzymać dobre samopoczucie.
-
Higiena i profilaktyka jamy ustnej
Należy dbać o regularne czyszczenie zębów i kontrolę u lekarza weterynarii, zgodnie z aktualnymi przepisami dotyczącymi obowiązkowych szczepień i profilaktyki kotów.
Zdrowie i choroby genetyczne kota burmskiego
Średnia długość życia burmskich kotów wynosi około 14–18 lat, choć w wielu przypadkach zwierzęta tej rasy dożywają ponad 20 lat. To, ile żyje kot burmski, zależy głównie od predyspozycji genetycznych, jakości opieki oraz regularnych badań profilaktycznych prowadzonych przez lekarza weterynarii. Stabilna linia hodowlana, odpowiednia dieta i kontrola chorób przewlekłych mają znaczący wpływ na zdrowotną kondycję dorosłego osobnika.
Najczęściej spotykane choroby genetyczne kotów burmskich obejmują kilka jednostek chorobowych charakterystycznych dla tej rasy:
-
Kardiomiopatia przerostowa
Choroba serca prowadząca do pogrubienia mięśnia lewej komory. Wczesne wykrycie jest możliwe dzięki regularnemu badaniu echokardiograficznemu. U osobników obciążonych genetycznie objawy mogą obejmować duszność, lub nietolerancję wysiłku.
-
Hipokaliemia u kotów burmskich
Zaburzenie elektrolitowe związane z obniżeniem poziomu potasu we krwi. Objawia się osłabieniem mięśni, niechęcią do skakania oraz charakterystyczną „chwiejną” postawą. Przypadłość ta występuje w niektórych liniach hodowlanych i wymaga odpowiedniego monitorowania.
-
Cukrzyca
Występuje częściej u linii amerykańskich. Objawy obejmują zwiększone pragnienie, utratę masy ciała oraz zwiększone oddawanie moczu. Choroba wymaga wczesnej diagnozy, ponieważ nieleczona prowadzi do powikłań metabolicznych zagrażających życiu.
Profilaktyka
Profilaktyka w przypadku tej rasy obejmuje regularne szczepienia zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz obowiązkowe badania okresowe. Zaleca się coroczne echo serca, panel badań krwi oraz testy genetyczne, jeśli osobnik pochodzi z linii obciążonych hipokaliemią lub GM2.
Dieta powinna być dobrana indywidualnie, uwzględniając wiek, masę ciała i stan zdrowia, przy czym najważniejsze jest zachowanie równowagi między białkiem, tłuszczami i suplementacją kontrolowaną przez lekarza weterynarii.
Kot burmski - cena i wybór hodowli
Cena kota burmańskiego w Polsce zazwyczaj mieści się w przedziale 4000–7000 zł. Ostateczna kwota zależy jednak od kilku czynników, przede wszystkim od jakości rodowodowej kociaka, renomy hodowli, wyników przeglądu miotu oraz stopnia zgodności z obowiązującym wzorcem FIFe. Znaczenie mają również badania wykonane u rodziców, udokumentowana socjalizacja oraz to, czy miot został odchowany w warunkach sprzyjających prawidłowemu rozwojowi behawioralnemu.
Przy wyborze hodowli kota burmskiego warto upewnić się, że jest ona zarejestrowana w ZKwP albo w innej organizacji zrzeszonej w strukturze FIFe. Podczas rozmowy z hodowcą dobrze jest zapytać o wyniki badań genetycznych rodziców, przebieg socjalizacji, sposób prowadzenia dokumentacji zdrowotnej oraz wszelkie informacje związane z linią hodowlaną, w tym ewentualne obciążenia zdrowotne występujące w przodkach.
Ciekawostki i fakty o kocie burmskim
-
Kot burmski był jedną z pierwszych ras, wobec których wprowadzono wytyczne dotyczące kontroli kolorów umaszczenia w hodowlach amerykańskich, aby zapobiegać rozbieżnościom w odmianach.
-
Współczesne linie europejskie różnią się od amerykańskich smuklejszą budową i delikatniejszym profilem głowy.
-
Wiele burmskich kotów bierze udział w terapiach wspomagających, ze względu na stabilny temperament i silną potrzebę kontaktu.